گـاه‌گـاهی به نگـاهی دل ما را دریـاب            جان به لب آمده از درد، خدا را، دریاب

اگر از دولت وصل تو مرا نیست نصیب            گـاه‌گـاهی به نـگـاهی دل ما را دریاب

دل ما را به شب هجر فروغی بفرست            شـب‌روِ وادی انـدوه و بــلا را دریـاب

به وفاداری تو شهـرۀ شهرم ای دوست            ز وفـا مـعـتـکـف کـوی وفـا را دریاب

کاروان رفت من از همسفران دورم دور            مـنِ از قــافــلـۀ شـوق جــدا را دریـاب

راه باریک و بسی پر خطر و تاریک است            سببی ساز و درین مهلکه ما را دریاب

تـا فـغـان دل غــمـدیـدۀ مـا را شـنــوی            نازنـیـنـا سحـری بـاد صـبـا را دریـاب

سوی «پروانه» نظر کن که دعاگوی تو باد            گـنـه‌آلـودۀ خـود را بـه مــدارا دریــاب